ببوسم خاک پاک جمکران را....

هر که به دیدار تو نایل شود       یک شبه حلال مسائل شود 

            كو...؟ 

كو آشناي شبهاي من كو

ديروز من كو فرداي من كو

شهزاده من روياي من كو

كو هم قبيله ليلاي من كو

  وقتي نوشتم عاشقترينم

گفتي نمي خوام تو رو ببينم

برات نوشتم يه بي قرارم

با خنده گفتي دوست ندارم

رو بغض ابرها نامه نوشتم

   قلبمو مهر نامه گذاشتم

با تو مي گيره ترانه هام جون

وقتي نباشي مي ميره مجنون

چند روزه بارون داره مي باره

   بوي شكستن برام مياره

ميگه غزلپوش تورو نمي خواد

  ليلاي خوابت ديگه نمي ياد

   كو آشناي شبهاي من كو

  وقتي نباشي فرداي من كو

   شهزاده من روياي من كو

كو هم قبيله ليلاي من كو...؟؟؟

منتظر...

گمگشته دیار محبت کجا رود؟

نام حبیب هست ونشان حبیب نیست....     عاشق منم

شب عشق

يه تنها
يه عاشق
يه فانوس شكسته
يه مرداب تو پاييز
يه صحرا خاك خسته
نمي خوام بمونم برام دنيا سياهه
حضورم غريب غرورم بي پناهه
شب عشق شب درد شب تنهايي من
شب بغض شب كوچ شب سربي شب سرد
شب خاموش بي روزن شب مرگ هم آوايي
شب سنگي شب سربي شب آوار تنهايي
شبي كه لحظه هاي بي تو بودن
نفسگير
سياهه
بي عبور
سكوتم آخرين فرياد عشق
خيالت آخرين سنگ صبور
هنوزم بغض باروني چشمات مي تونه واسه دلتنگيم بباره
تو اين پاييز سنگي دست سردت رو زخم بي كسيم مرحم بزاره

يه تنها
يه عاشق
يه فانوس شكسته
يه مرداب تو پاييز
يه صحرا خاك خسته
نمي خوام بمونم برام دنيا سياهه
حضورم غريب غرورم بي پناهه
شب عشق شب درد شب تنهايي من
شب بغض شب كوچ شب سربي شب سرد

خبر آمد خبری در راه است ...

               هم نفس

دلم گرفت اي هم نفس

پرم شكست تو اين قفس

تو اين غبار تو اين سكوت

چه بي صدا نفس نفس

از اين نا مهربونيها دارم از غصه مي ميرم

رفيق روز تنهايي يه روز دستاتو مي گيرم

تو اين شب گريه مي توني پناه هق هقم باشي

تو اي همزاد همخونه چي مي شه عاشقم باشي

دوباره من دوباره تو دوباره عشق دوباره ما

دو همنفس دو همزبون دو همسفر دو همصدا

تو اي پايان تنهايي           پناه آخر من باش

تو اين شب مرگي پاييز   بهار باور من باش

بذار با مشرق چشمات  شبم روشنترين باشه

مي خوام آيينه خونه باچشمات هم نشين باشه

دلم گرفت اي هم نفس

پرم شكست تو اين قفس

تو اين غبار تو اين سكوت

چه بي صدا نفس نفس

یا صاحب الزمان

تاکی گل وجودتو آرزو کنم...

ای شب از رويای تو رنگين شده
سينه از عطر توام سنگين شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایهء مژگان من
ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها
با توام ديگر ز دردی بيم نيست
هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پيش از اینت گر که در خود داشتم
هرکسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش، نيش ماران يافتن
زهر در لبخند ياران يافتن
زر نهادن در کف طرارها


آه، ای با جان من آميخته
ای مرا از گور من انگيخته
چون ستاره، با دو بال زرنشان
آمده از دور دست آسمان
جوی خشک سينه ام را آب تو
بستر رگهايم را سيلاب تو
در جهانی اینچنين سرد و سياه
با قدمهایت قدمهايم براه

ای به زير پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گيسويم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه، ای بيگانه با پیرهنم
آشنای سبزه واران تنم
آه، ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمين های جنوب
آه، آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سيراب تر
عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست
چلچراغی در سکوت و تيرگيست
عشق چون در سينه ام بيدار شد
از طلب پا تا سرم ايثار شد

اين دگر من نيستم، من نيستم
حيف از آن عمری که با من زيستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پيکرت پيرهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یک دم بيالاید به غم
آه، می خواهم که برخيزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم های های

اين دل تنگ من و اين دود عود ؟
در شبستان، زخمه های چنگ و رود ؟
اين فضای خالی و پروازها؟
اين شب خاموش و اين آوازها؟

ای نگاهت لای لائی سِحر بار
گاهوار کودکان بيقرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیا های من

ای مرا با شور شعر آميخته
اينهمه آتش به شعرم ريخته
چون تب عشقم چنين افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی

         فروغ فرخزاد